antoine

Op  school had ik een vriend, mijn beste vriend, zeg maar. Hij heette Antoine. Antoine woonde met zijn moeder en een broer vlakbij de gemeentelijke begraafplaats van B. Later zouden mijn beide ouders begraven worden op de begraafplaats van B., maar daar had Antoine niets mee te maken.

Toen wij klaar waren op school, ging iedereen wat anders doen. Ik ging naar de universiteit, en Antoine werd schaapherder. Met zijn kudde schapen trok hij door de lappen natuurgebied die bewaard waren gebleven rondom de stad. Antoine had ook twee herdershonden, Joris en Katrien. Joris en Katrien waren niet echt een stel; zij kenden elkaar alleen omdat zij allebei Antoine hielpen bij het hoeden van de schapen. Joris en Katrien waren border collies.

Jaren later woonde ik zelf aan de rand van de stad. Er was een parkje vlakbij, met wat bos, een vijver en heuvelachtige grasstroken. De gemeente had besloten dat zij het parkje ecologisch zou laten onderhouden. Op een dag kwam er een schaapherder met een kudde schapen en twee honden. Ecologischer, praktischer op de steile hellingen, en vooral minder lawaaierig dan débroussailleuses.  Het waren Antoine en Joris en Katrien. Ik zwaaide naar ze vanop mijn balkon, maar geen van hen reageerde. Misschien waren Joris en Katrien al gestorven, en waren dit hier nu Melanie en Soufian ofzo. En misschien was het ook niet Antoine die daar liep en naar wie ik zwaaide. Mijn zicht is erg slecht geworden en bovendien zie ik niet in hoe ik hem nog zou kunnen herkennen zo veel jaren later. Vijftig jaar is een halve eeuw, in die tijd kan er veel  gebeuren.