mike davis (1946-2022)

Lots of obituaries and tributes to Mike Davis last week, but I think this is a beautiful one – and in his own words: ‘Stop and give a hitchhiking family a ride. Never cross a picket line, even when your family can’t pay the rent. Share your last cigarette with a stranger. Steal milk when… Lire la suite mike davis (1946-2022)

raoul vaneigem: back to life

I. Life is not an object  We have merely learned to die, now is the time to learn to live.We are at the breaking point between two civilizations. The old world collapses, hesitating to disappear; the new one emerges, hesitating to impose itself.The shock-wave that agitates the planet shakes our existence and reveals its root.… Lire la suite raoul vaneigem: back to life

in other words 3

One last time about Jhumpa Lahiri, on language and territory. Quite in the beginning of In altre parole, the account of her familiarization with the Italian tongue, she writes: “Every language belongs to a specific space. It can migrate, it can spread. But usually it is linked to a geographical territory, a Country. Italian belongs… Lire la suite in other words 3


De hongerstaking in Brussel duurt nu zeven weken (49 dagen). Een toenemend aantal hongerstakers is er zeer slecht aan toe (fysiek en mentaal), sommigen hebben geprobeerd zichzelf te doden, anderen hebben hun mond toegenaaid, er zijn er die nu ook water weigeren. Hoe te begrijpen dat deze mensen niet slechts van hun lichaam, maar van hun leven zelf een wapen hebben gemaakt in de strijd om een menswaardig bestaan? Menswaardig bestaan, lichaam en leven zijn hier een onscheidbare eenheid. (...) Dat is niet op de eerste plaats wat er nu in Brussel speelt, maar je kan haar volgen wanneer zij stelt dat bij een hongerstaking meer op het spel staat dan de vernietiging van het lichaam. Het vastende lichaam is het zichtbare instrument van de actie, het ‘theater van de actie’, maar dat is op zich niet het meest opzienbarende. Mensen grijpen voortdurend zelf in op hun lichaam, ...

consumer responsibility

Nevertheless, the industry has discovered that a benevolent part of the consuming population is willing and able to consider and decide whether a specific purchase is promoting a better life (for themselves, for society, for the world in general) or not. And it is more than willing to support these committed  customers in choosing the right stuff. What that finally comes down to is what Berlin-based philosopher Byung-Chul Han calls ‘self-exploitation’. You pay the postal charges, but if you want your package to be delivered to the addressee within a week, you better bring it yourself, since ‘to save the climate’ postal service is reduced to the minimum. If despite everything you decide to fly to your holiday resort, you can pay an extra CO2-supplement. If you don’t want all your fruit and vegetables pre-packed in plastic, you can by re-usable baggies at the checkout. And if necessary, public authorities will force you to do the right thing, such as p.e. separating plastic waste.