Hoe (een) intellectueel zijn?

“…

Traditioneel verwijst de term intellectueel dan weer naar het verstand, of meer specifiek naar het gebruik van de rede om vast te stellen wat je kan kennen en wat je moet doen, en dat liefst zonder enige onderwerping aan een extern gezag. Ian Buruma zegt ergens in een interview: als intellectueel moet je gewoon opstaan, je inlezen, onafhankelijk nadenken, en dat opschrijven. Dat lijkt net het tegendeel van (onder)buikgevoelens, en wie zich op een of andere manier affirmeert als intellectueel behoort dus vermoedelijk tot de alom uitgespuugde ‘culturele elite’ die graag moeilijk doet (moeilijke boeken, hedendaagse klassieke muziek, hermetisch theater, onbegrijpelijke kunst, spellingsregels, …).

Maar dan, is het werkelijk deze aandacht voor wat niet banaal is, die de essentie vormt van wat het betekent (een) intellectueel te zijn?

In de Franse traditie van hoogdravend debat en commentaar werden – en worden – soms intellectuelen opgevoerd als maîtres à penser, meesterdenkers, meesters in het denken. Meestal …”

 

“…

Misschien is het dus slimmer om je niet meer de vraag te stellen wie nou juist intellectuele of hoofdarbeid verricht, maar wel wie een intellectuele functie vervult door zijn of haar kritische en creatieve activiteiten. En dat betekent dat je moet kijken naar de materiële en subjectieve omstandigheden van productie en arbeid. Interessant is dat sinds kort in de discussies rond klimaatverandering weer het begrip intelligence collective of intellettualità di massa opduikt. Algemeen intellect? …”

 

De integrale tekst van het essay Hoe (een) intellectueel zijn? vind je op http://durieux.eu/content/hoe-een-intellectueel-zijn of op http://durieux.eu/sites/default/files/intellectuelen_20190610_webversie.pdf.

Carceri d’invenzione as metaphor

In May 2016 I suddenly received a request for a contribution to a book inspired by the No Prison manifesto. This manifesto had been written a few years earlier by Massimo Pavarini, professor in criminal law, and Italian journalist Livio Ferrari. You can find the text in several other languages on the website www.noprison.eu.

Contributors to the volume included among others Johannes Feest, Hedda Giertsen, Thomas Mathiesen, Vincenzo Ruggiero and Sebastian Scheerer, so I was quite flattered. I wrote an article inspired by the eighteenth century etchings by Giovanni Battista Piranesi, Carceri d’invenzione. Publication of the book was expected at the end of 2017.

Later I got an email from editor Johannes Feest, stating that “we all think that your paper is great and should be published asap. At the same time, we feel that it does not really fit in our context, which is strictly abolitionist.”

Based on the English text, I also wrote a Dutch version. That was published in May 2017 by the Belgian monthly magazine Streven – cultureel maatschappelijk maandblad as ‘Carceri d’invenzione, een actuele metafoor’, included here with kind permission of the publisher.

Between 1745 and 1761 Giovanni Battista Piranesi made a series of etchings depicting imaginary prisons. He called them Carceri d’invenzione. Very soon these drawings gave rise to multiple metaphorical, historically or psychologically tinted interpretations. At the end of the twentieth century they inspired British composer Brian Ferneyhough to the writing of a music cycle with the same title. Then again, you can read his interpretation of Piranesi’s work as a metaphor for the complexity of the actual prison system and as an incentive to listen to all the sounds, human and non-human, that still come together in jail.

As far as I know, the ‘No Prison Volume’ has never been published. So here is my article, Carceri d’invenzione as metaphor’, slightly reviewed January 2019.

ferneyhough_-_unity_capsule