ideale stadsfiets

Even een praktische suggestie.

In de afgelopen jaren is het concept ‘fiets’ sterk veranderd. Fietspaden, voetpaden, gewone straten en wandelstraten worden steeds meer ingenomen door volk op elektrische motorfietsen (emf oftewel e-bike in het reclamejargon). Het asociale en milieuvervuilende karakter van hun keuze wordt weggewuifd met het argument dat hun emf rondom hen geen CO₂ uitstoot. Zij zijn goed bezig! Een deel van het gepeupel beschouwt nu een echte fiets (fiets: een voertuig met twee wielen dat je in beweging brengt door zelf te trappen) als een instrument voor krachttraining. Fietsen is nu iets voor sportfanaten – of voor paupers.

Op il manifesto geeft de fietsrubriek van Rotafixa enkele tips voor het kiezen van het ideale vervoermiddel voor in de stad. “Want laten we wel wezen: vroeg of laat kom je altijd weer terug bij de basis: de mens op de fiets. En dus: welke fiets?”

De esthetiek even buiten beschouwing gelaten, gaat het hier om: de fiets zet de energie die je produceert door de beweging van je benen om in snelheid voor je vervoermiddel (vélocipède = snelheid door de beweging van de voet). Als je dan enig idee hebt van wat voor leven je leidt, wat je gewone verplaatsingen zijn en wat je buitengewone verplaatsingen zijn, kan je keuzes maken om comfortabel en efficiënt te fietsen.

Rotafixa: “Het kader (frame), de basis: het beste materiaal voor de stad is staal, omdat het beter dan enig ander materiaal trillingen absorbeert; koolstof is uitgesloten, omdat de trillingen tot in je tanden voelbaar zijn; aluminium is minder goed, maar roest niet; titanium is erg duur.”

De beste vorm is die van de ‘damesfiets’ (oftewel die ‘voor rokken’, om de betekenis van de lage stang duidelijk te maken, schrijft Rotafixa). Deze is om verschillende redenen het best: de belangrijkste is dat je bij problemen snel van het voertuig kunt afstappen door opzij te stappen zonder dat je een been over het zadel moet zwaaien, wat tijd zou kosten en in een noodsituatie is tijd verliezen een slecht idee. “Het kader is ontworpen voor verschillende lichaamslengten, je zit rechtop en je hebt een beter zicht op de omgeving – nog een factor die de veiligheid verhoogt.” (Maar ik denk dat het belangrijkste voordeel van een Hollandse of Engelse damesfiets is dat een heer zich stijlvol, zelfs gehuld in pardessus, in het verkeer kan begeven.)

“Stalen frames hebben één nadeel: de lage stang die op de zitbuis wordt bevestigd, drukt op dat gebied en bij zeer oude fietsen kan het kader op dat punt breken. Als dit een probleem is, overweeg dan een fietskader met een lage buis van aluminium, waar dit niet kan gebeuren vanwege de dikte van de buizen. Zo’n fiets is te koop voor een paar tientjes, zowel in winkels als online, maar vrijwel zeker heeft een familielid er een die hij of zij niet gebruikt.

Voor een gewoon leven op de fiets heb je een bagagedrager nodig: hierop kun je tassen bevestigen of een diepe en stevige mand monteren, die dienst doet als kofferbak: je kunt er boodschappen, pc’s en sporttassen in gooien en ze vallen er niet uit. Let op de contactpunten tussen lichaam en fiets (zadel, stuur, pedalen) en kies ze zorgvuldig. Het zadel is een mysterie, lichamen zijn nooit hetzelfde; de pedalen mogen niet glad zijn, de handvatten moeten zacht zijn en prettig in de hand liggen.

Meer heb je niet nodig voor de basis. Laat je niet beïnvloeden door marketing en slecht geïnformeerde mond-tot-mondreclame. Met weinig geld raak je veel nutteloze franje kwijt en je zult je verbazen dat je dat niet eerder hebt gedaan.”