irrelevant en vervelend

Al bij het begin van het artikel stelt acteur Willem de Wolf zich de vraag: “Hoe kan ik als – laten we het maar meteen op tafel gooien – mannelijke, hetero, witte zestiger nog werk blijven maken dat ertoe doet? Ik ben bang om mensen te vervelen.”

Zo ver is het dus gekomen. Of het werk dat je maakt relevant kan zijn, wordt blijkbaar bepaald door elementen waar je zelf geen vat op hebt: geslacht, sexuele voorkeur of genderidentiteit, huidskleur en leeftijd. Nou ja, aan dat geslacht valt desnoods te sleutelen, maar dan blijven toch nog drie van de vier kenmerken over die je verdoemen – of mensen dreigen te vervelen. Nee, om werk te maken dat er toe doet, of althans mensen niet verveelt, mag je geen man zijn, maar wel LGBTQIA+ of 2SLGBTQQIA, ‘van kleur’, en vermoedelijk jonger dan zestig.

Het doet mij wat denken aan de zelfkastijding van een andere Nederlandse man die zichzelf alvast maar preventief cancelt (of toch doet alsof, want het mediacircus wist hem wel te vinden): Joris Luyendijk met zijn zeven vinkjes. Toevallig zag ik op 13 februari een fragment van Buitenhof op tv. Blijkbaar was er in de studio al een incidentje geweest met Neelie Kroes, maar de manier waarop Luyendijk zichzelf daarna onderuithaalde was ook al pijnlijk genoeg. Niet alleen had hij naar eigen zeggen niet het recht om in dat programma te zitten (wat deed hij er dan?), maar ook interviewer Twan Huys werd door hem afgeserveerd als ‘minder geschikt’ voor die functie, vanwege man, blank, vinkjes, etcetera.

Wat bezielt zo’n man als Willem de Wolf, die toch interessante voorstellingen heeft gemaakt, om zichzelf helemaal uit te gommen? Aan het eind van het artikel zegt hij nog over het feit dat hij geen kinderen heeft: “Maar het heeft natuurlijk ook voordelen. Het heeft me ongelooflijk veel tijd, ruimte en kansen gegeven. Als ik kijk hoe mijn theatercollega’s moeten goochelen met planningen … Gelukkig beseffen nu ook steeds meer mannen: we moeten de repetitietijden aanpassen aan de uren van de kinderopvang.”

De repetitietijden aanpassen aan de kinderopvang? De kinderopvang wordt verzorgd door mensen die met dat werk hun brood willen verdienen. De repetities zijn werktijd van andere mensen die daarmee hùn brood willen verdienen. Het is sympathiek van die acteur dat hij zijn werktijden wil aanpassen aan die van andere mensen, maar het lijkt mij vooral een geste, geen ‘moeten’. Dat de mensen van de kinderopvang hun werktijden aanpassen aan de repetitietijden, is blijkbaar geen optie. Je zou je als volwassen acteur haast schamen dat je voor je werk zelf ook nog tijd nodig hebt.

O juist, dat was ik even vergeten: Willem de Wolf heeft zichzelf ondergebracht in de categorie van mensen die in de krant mogen komen vertellen hoe irrelevant en vervelend zij eigenlijk zijn. Sorry dat ik besta.

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s

Créez un site ou un blog sur WordPress.com

Retour en haut ↑

%d blogueurs aiment cette page :